Σήκω παιδί μου

http://www.youtube.com/watch?v=o_HfkrID3gw&feature=player_embedded


Αν σε προδίνει στη συντροφιά
η ομορφιά που χει το βλέμμα όταν σβήνει,
σήκω, παιδί μου, σήκω, αγάπη μου γλυκιά,
φύγε απ τη μέση για να σμίξουνε εκείνοι.


Σήκω, παιδί μου, σήκω, αγάπη μου γλυκιά,
τι κάνει ο άνθρωπος μονάχος για να μείνει.


Αν σε προδίνει σιγά-σιγά
η λέξη "αργά" που γράφει ο κόσμος όταν κλείνει,
σήκω, παιδί μου, σήκω, αγάπη μου γλυκιά,
εσύ περίσσευες και πήρες την ευθύνη.


Σήκω, παιδί μου, σήκω, αγάπη μου γλυκιά,
τι θέλει ο άνθρωπος και δεν τ απομακρύνει.


Αν σε προδίνει σχεδόν κι αυτός
ο εαυτός που έχει μέσα σου απομείνει,
σήκω, παιδί μου, σήκω, άναψε το φως,
κανείς δεν άντεξε ενός λεπτού οδύνη.


Σήκω, παιδί μου, σήκω, άναψε το φως,
τι κάνει ο άνθρωπος και δεν το κατακρίνει.

Πώς έφυγες

http://www.youtube.com/watch?v=OVm-GAKZWFE


Πως έφυγες, απ' τη ζωή μου έτσι
Και ούτε κλαίω ούτε καν σε συζητώ
Σ' έχω απορρίψει και απ' την μνήμη μου σε έχω σβήσει για πάντα
Και ότι αγάπησα από σένα τώρα το πετώ

Μόνο που τα βράδια, σαν τον τρελό
Μες στα μπαρ κυκλοφορώ και απορώ
Το πρόσωπο σου δεν μπορώ να θυμηθώ και θέλω
Όλα αυτά τα βράδια, να σ' αγαπήσω πάλι απ' την αρχή μωρό μου
Μα, δεν έχω άλλη αντοχή

Πως έγινε και δεν μ' ενδιαφέρει
Σε ποιες αγάπες την αγάπη σου ξοφλάς
Σ' έχω διαγράψει κι άλλη πορεία έχω χαράξει καρδιά μου
Και ότι τράβηξα από σένα τώρα το τραβάς

Μόνο που τα βράδια, σαν τον τρελό
Μες στα μπαρ κυκλοφορώ και απορώ
Το πρόσωπο σου δεν μπορώ να θυμηθώ και θέλω
Όλα αυτά τα βράδια, να σ' αγαπήσω πάλι απ' την αρχή μωρό μου
Μα, δεν έχω άλλη αντοχή

Κάτω απ' τη μαρκίζα

http://www.youtube.com/watch?v=dqcDYihCH9Y

Ό,τι από σένα τώρα έχει μείνει
σε μια φωτογραφία της στιγμής
είναι αυτό που δεν τολμούν τα χείλη
σ’ εκείνο το τοπίο της βροχής.


Όλα μου λεν πως έχεις κιόλας φύγει
κι ας λάμπει η ξενοιασιά της εκδρομής
εσύ όπου να πας, σ’ όποιο ταξίδι
σε λάθος στάση θα κατεβείς.


Χρόνια μετά και κάτω απ’ τη μαρκίζα
σε βρήκα που ’ρθες για να μη βραχείς
ίδια η βροχή τα μάτια σου τα γκρίζα
μα τίποτα, όπως πάντα, δε θα πεις.


Μονάχα εγώ ρωτώ χωρίς ελπίδα
πού μένεις, πού κοιμάσαι και πώς ζεις
κι εσύ που ξέρεις όσα η καταιγίδα
δεν έχεις κάτι για να μου πεις.